Wykorzystywanie słomy do osiągnięcia zerowego bilansu dwutlenku węgla

W procesie spalania (bezpośredniego lub pośredniego) biomasy jako paliwa, dochodzi również do emisji dwutlenku węgla do atmosfery. Ten węgiel jest jednak częścią aktualnego obiegu. Został wchłonięty w procesie wzrostu roślin przez kilka ostatnich miesięcy lub lat i utrzymana została trwała równowaga pomiędzy emitowanym a wchłanianym dwutlenkiem węgla, jednak pod warunkiem, że na gruncie tym nadal rosną rośliny.

  • W miarę wzrostu rośliny wchłaniają dwutlenek węgla z atmosfery.
  • Podczas procesu fotosyntezy rośliny magazynują węgiel w tkance celulozowej, a do atmosfery uwalniają tlen.
  • Podczas zbiorów paliwo jest transportowane do elektrowni lub ciepłowni.
  • Magazynowany w tkankach celulozowych węgiel w miarę spalania łączy się z tlenem, tworząc dwutlenek węgla, który w spalinach jest emitowany do atmosfery.

Ilość dodatkowej biomasy, która wzrasta na przestrzeni roku na danym obszarze, to tak zwany przyrost roczny. Wykorzystanie biomasy może być zrównoważone, a sama biomasa jest uznawana za paliwo o niskiej emisji dwutlenku węgla, jednak pod warunkiem, że poziom zużycia jest niższy od przyrostu rocznego.

W nowoczesnych spalarniach pozostałe cząsteczki, na przykład siarki czy azotu, są w znacznej części izolowane w procesie filtracji.